Қазіргі жастар үнемі асығыста өмір сүреді. Мектеп, ҰБТ, грант, университет, болашақ мамандық — бәрі бірінен кейін бірі тізбектеліп, ойлануға уақыт қалдырмайды. Осындай қарқынның арасында көптеген жасөспірім күйзеліске ұшырап, өзіне деген сенімін жоғалта бастайды. Осы тұста gap year — яғни бір жылдық үзіліс — шынымен де күйзелістен шығудың жолы бола ала ма?
Gap year ең алдымен адамға тоқтауға мүмкіндік береді. Бұл — ештеңе істемеу емес, керісінше, өзіңмен бетпе-бет қалу уақыты. Мектеп бітірген түлек көбіне «қайда түссем болады?» деген сұраққа емес, «мен кіммін, не қалаймын?» деген сұраққа жауап беріп үлгермейді. Үзіліс осы олқылықтың орнын толтыруға көмектеседі.
Күйзелістің басты себептерінің бірі — санасыз таңдау. Көп жасөспірімдер ата-ананың немесе қоғамның қысымымен мамандық таңдап, кейін өз жолында емес екенін түсінеді. Gap year кезінде адам өз қызығушылығын зерттеп, волонтерлікпен айналысып, жұмыс істеп немесе жаңа дағдыларды меңгере алады. Бұл өзіне деген сенімді арттырып, ішкі күйзелісті азайтады.
Алайда gap year — барлығына бірдей әмбебап шешім емес. Егер ол нақты мақсатсыз, жоспарсыз өтсе, керісінше, алаңдаушылықты күшейтуі мүмкін. Сондықтан үзіліс саналы түрде ұйымдастырылғанда ғана пайдасын тигізеді. Бұл — қашу емес, өз болашағың үшін жауапкершілік алу.
Қорытындылай келе, gap year — күйзелістен шығудың бір жолы бола алады, бірақ ол жалғыз жол емес. Ең маңыздысы — өз күйіңді елемей, үнемі жарысқа қатысқандай өмір сүрмеу. Кейде алға жылжу үшін бір сәт тоқтап, өзіңді тыңдай білу керек.
Толғанай Темірханова, 11-сынып оқушысы
